Laat ik beginnen met te schrijven dat ik me niet als een dramaqueen wil gedragen.... toch wil ik nu even los gaan. Voor mezelf en een ieder die dit Blog misschien ooit leest, omdat hij of zij zelf net heeft gehoord dat er MD is geconstateerd. Zou het dan eerlijk zijn om hier maar steeds het meest stoere en meest sterke verhaal vol met humor en gezelligheid te schrijven? Doe ik daarmee recht aan die ander, doe ik daarmee recht aan mezelf.
Natuurlijk is het verfrissend en prettiger een humoristisch stoer verhaal te lezen, maar niet alleen maar. Want wie is er nu altijd stoer, humoristisch en gezellig? Ik niet, jij wel?
Ik heb op dit moment geen injecties nodig de bloedingen zijn niet actief. Toch weet ik dat er inmiddels in beide ogen bloedingen zijn geweest die er niet horen.
Het verstoort mijn toekomstbeeld. Natuurlijk weet ik dat je nooit weet wat er zal gebeuren in de toekomst, er kan zomaar iets zijn waardoor alles verandert en nooit meer hetzelfde is.
Dat weet ik maar al te goed. Maar ik ben een dromer, hou ervan om te dagdromen over nu, morgen en later.
Heb met mijn neefje van 9 al afgesproken dat wij film maatjes zijn. En ik zag ons al zitten hij in de 20 met zijn ouwe tante naar een vette actiefilm. Ik ben natuurlijk niet achterlijk ik weet heus wel dat dit misschien wel nooit zal gebeuren, omdat hij misschien naar een romantische komedie wil en ik daar dan weer geen bal aan vind. Of misschien bestaan bioscopen dan wel niet meer, of wil hij helemaal niet met zijn tante naar de film, hoewel dat nu onvoorstelbaar lijkt.....
Wat ik hiermee wil zeggen is dat de gedachte dat een dergelijke activiteit, waar je nu zo van kan genieten, later heus ook nog mogelijk is een prettige gedachte is.
Net zoals ik het een prettige gedachte vind om over tien jaar nog steeds voor de klas te staan. Al die prettige gedachten waar ik van kan genieten die worden nu steeds verstoord.
De angst, de angst voor de toekomst. Ik probeer het te onderdrukken, ik probeer het te laten gaan, ik probeer het te negeren te relativeren en soms lukt dat. Maar niet altijd. En heus ik zou willen dat ik het wel altijd zou kunnen, voor mezelf en mijn omgeving, maar het lukt me niet altijd.
Hoe zal het zijn over tien jaar? In een jaar tijd drie bloedingen stemt me niet erg optimistisch, toch hoor ik mezelf steeds zeggen tegen anderen, ach misschien gaat het nog wel heeeel lang goed.
Ik merk dat ik steeds probeer nuchter en helder te communiceren met mijn omgeving, ik weet niet of dit altijd lukt,maar ik doe mijn best.
Hier echter wil ik kwijt dat het me wel degelijk angst aanjaagt. Dat de toekomst me zenuwachtig maakt, dat ik lijstjes maak in mijn hoofd.
Dingen die ik wil doen waar ik mijn zicht bij nodig heb en dus prioriteit heeft tegenover dingen die ik ook kan als ik minder goed zal zien. Dat heeft waarschijnlijk een hoog dramaqueen gehalte en dat haat ik enorm. Misschien ben ik stiekem toch een dramaqueen.
Over een maand of twee, ben ik weer gekalmeerd, over een maand of twee functioneer ik weer als hiervoor. Maar nu, nu overvalt het drama me, vind ik de toekomst behoorlijk angstaanjagend en heb ik al mijn energie nodig om in het hier en nu te blijven.
Eigenlijk zou het me ook helemaal niets moeten schelen wat de rest van de goegemeente hiervan vindt, en toch stiekem voel ik me af en toe een sukkel en ben ik liever stoer, gezellig en humoristisch. Dat komt wel weer......

